Korkulara Merhaba!

Başlıkta korkulara merhaba dedim ama tabii ki yeni tanışmıyoruz korkuyla! Fakat, gün geçmiyor ki eski korkunun yerine yenisi gelmesin. Eski korkunu getir, yenisini götür!

Aslında korku insanın bebekliğinden ölümüne kadar içinde yaşadığı en doğal duygulardan biri. 1 yaşındaki bebek de korkar, 90’lık dede de. Yaşla alakası olmayan bir şey bu.  Ama her yaşın ayrı bir korkusu var tabii. Yani 90’lık dede canavarlardan korkmaz herhalde!

IMG_9030

Pek tabii ki Derin’in bebekliğinden beri pek çok korku atlattık. Bir atlatamadığımız köpek ve sinek korkusu kaldı. Onun da üstünde pek durmuyorum. Zamanla azalarak gideceğine inanıyorum.

Şimdiki korkumuz karanlık. Daha önce böyle bir korkusu yoktu. O yüzden ilk duyduğumda şaşırdım. Hatta tepki bile verdim. Ama korkuyorsa yapılacak en son şey tepki vermek. Bunu bildiğim için odasına bir gece lambası koydum. Odasının kapısını normalden daha çok açtım. Yanında kalmamı istediği zamanlarda hiç itiraz etmedim. İşe yaramış olacak ki artık korkuyorum diye ağlamıyor. Hatta öyle ki bazen ben odasından çıktıktan sonra gece lambasını bile kapatıyor :)

Aslında daha önce korkmadığı bir şeyden korkması beni düşündürdü. Acaba bir şeye mi tepki veriyor diye baya bir kafa yordum. Akşamları Bora’yı yatırmaya gidip uzun süre aşağı inmemem miydi neden? Bora’yı uyuttuğumu ama onu uyutmadığımı mı düşünüyordu? Bu konuda onu henüz konuşturamadım. Ama öyle bir durum varsa diye de Derin’in uyku öncesi rutinini uzattım.

IMG_9351

Genellikle saat 20:00 sularında çok yorgun olduğum için Derin’in uyku zamanlarında tuvaletini yapması ve dişlerini fırçalaması için acele edip baskıcı (haydi,çabukkk vs.) davranırdım. Artık bunu da yapmamaya çalışıyorum. Hatta bazen ekstra yorgun olduğumda hikaye okumuyordum, artık her koşulda okuyorum. Yanımda kal dediğinde hiç itirazsız yanına yatıp sırtını okşuyorum. Bazen “tamam anne artık gidebilirsin” diyor :)

Demem o ki, destek çok önemli. Çocukların korkularında mantık aramamak lazım. Her korku illa ki bir mesaj iletecek değil ama öyle olduğundan şüpheleniyorsanız altını kazıyın. Mesela o korkusu hakkında oyun oynayın, saçmalıklar yapıp gülmesini sağlayın. Ya da ağlamasını destekleyin. Ama mantık aramayın. Çocuktan sizin gibi düşünüp hareket etmesini beklemeyin. Dünya büyük ve karışık. Bizim için bile. Küçücük bedenlerin dünyadaki tüm karışık olay ve duyguları olduğu gibi algılayıp, analiz ve sentezini yapmalarını beklemek haksızlık olur değil mi?

“Korkma, bir şey olmaz” demek yardımcı olmaz. Korkuyorsa korkuyordur. Gülmek, dalga geçmek hiç adil değil. Onu küçümsemek anlamına gelir ve bu onu incitir.

Küçükken çamaşır makinesinden korktuğum için geceleri tuvalete yalnız başıma gitmekten korkardım. Annem her seferinde sabırla yardımcı olamıyordu. Bazen bu basit makineden neden korktuğumu anlamadığını gayet keskin bir şekilde dile getiriyordu. Babam korkulara mana veremezdi. Bu yüzden hiç destekçi değildi. Hatta annem benimle tuvalete kalktığında tepki gösterirdi. Zamanla annemin desteği de azalarak bitti. Şimdi düşünüyorum da o zamanlar beni anlamadıkları ve yalnız bıraktıkları için onlara çok kızmıştım. Muhtemelen 4-5 yaşlarında yaşadığım bu olay 25 sene sonra bugün hala aklımdaysa bunun bir nedeni var :

  • Korkularımı hafife alıp önemsememeleri beni öfkelendiriyordu,
  • Bunda korkulacak ne var diye sormaları kızdırıyordu ( ben de bilmiyordum ama korkuyordum işte!),
  • Korkularımın üzerine gitmemi isteyerek baskı yapmaları beni üzüyordu,
  • En sonunda kendi başımın çaresine bakmam için beni yalnız bırakmaları da dışlanmışlık hissi yaratıyordu,
  • En güvendiğim iki insandan destek görememek hayal kırıklığı yaratmıştı, güvenim sarsılmıştı.

Selamlar anne ve baba :)

Bu yüzdendir ki Derin’in hiç bir korkusunu hafife almam, gülüp geçmem. Bazılarına göre çok yüz veriyorumdur, bazıları abartılı buluyordur, bazılarınınsa aramızdaki iletişim çok hoşuna gidiyordur. Her bakış açısı farklı ama doğru tek!

İğneden, karanlıktan, canavarlardan, timsahlardan, arılardan korkması son derece normal. Biz bile korkuyoruz, çocuk nasıl korkmasın allasen!

Köpek ve sineklerden de neden korktuğunu biliyorum, onların ani hareketleri Derin için bir tehdit unsuru. Çocuklar belirsizlikten hoşlanmaz. Önceden tahmin edilebilir davranışlar sergileyen hiç bir şeyden korkmazlar. Dolayısıyla köpekleri sevmesi için baskı yapmıyorum. Uzaktan seviyor işte :)

Kedileri elleyebiliyor mesela. Çünkü kedilerin ani hareketleri yok. Sakin hayvan. Uysal. Tam Derin’in tipi :)

Öyle işte…

Çocuklarınızı dinleyin. Korkularını atlatmaları için destek olun. Baskı sonuç getirmez. Sadece kedinin kakasını örtmesi gibi ince bir kumla üstü örtülür.

Çok sevgiler…

 

 

 

Comments

comments

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.